हसले असते इतरांना दु:खामध्ये पाहून...
झाले असते 'सुखी' , आत्ता आहे त्याहून...
द्यायचंस तर 'जाड, बोथट' मन तरी द्यायचं...
तलम माझं मन सरळ परत तरी घ्यायचं...
केलं नसतं कोणतंही काम मन लावून...
फसले नसते दरवेळी जबाबदारी घेऊन...
द्यायचंस तर 'निर्ढावलेलं' मन तरी द्यायचं...
स्वत:लाच दोष देत किती वर्षं रहायचं...
झाले नसते कोणत्याच आव्हाना तयार...
झेलले नसते कोणाचेच वल्गना अन् वार...
धाडस अन् जिद्दीचं थोडं कमी माप द्यायचं...
'वेड'घेऊन पेडगावला जायला शिकवायचं...
राबले असते, 'डोके' जरा बाजुलाच ठेवून...
झुकले असते दगडांना देवपण देवून...
द्यायचंस तर भरभरून 'उणे'पण द्यायचं...
कळत असून असं कसं 'मंद' होऊन रहायचं...
थकले आता धावून वाटे थांबावेे असे...
पावलांचे मीच माझ्या पुसावे ठसे...
कशाला कोणाला पुन्हा असं चुकु द्यायचं...
जाणीवांना आता पुरं थंड होऊ द्यायचं...
सुकृता
झाले असते 'सुखी' , आत्ता आहे त्याहून...
द्यायचंस तर 'जाड, बोथट' मन तरी द्यायचं...
तलम माझं मन सरळ परत तरी घ्यायचं...
केलं नसतं कोणतंही काम मन लावून...
फसले नसते दरवेळी जबाबदारी घेऊन...
द्यायचंस तर 'निर्ढावलेलं' मन तरी द्यायचं...
स्वत:लाच दोष देत किती वर्षं रहायचं...
झाले नसते कोणत्याच आव्हाना तयार...
झेलले नसते कोणाचेच वल्गना अन् वार...
धाडस अन् जिद्दीचं थोडं कमी माप द्यायचं...
'वेड'घेऊन पेडगावला जायला शिकवायचं...
राबले असते, 'डोके' जरा बाजुलाच ठेवून...
झुकले असते दगडांना देवपण देवून...
द्यायचंस तर भरभरून 'उणे'पण द्यायचं...
कळत असून असं कसं 'मंद' होऊन रहायचं...
थकले आता धावून वाटे थांबावेे असे...
पावलांचे मीच माझ्या पुसावे ठसे...
कशाला कोणाला पुन्हा असं चुकु द्यायचं...
जाणीवांना आता पुरं थंड होऊ द्यायचं...
सुकृता
No comments:
Post a Comment