"डॉ. प्रकाश बाबाआमटे" सारखा चित्रपट बघितला की अस्वस्थता वाढते...पण ही अस्वस्थता सकारात्मक असते....अंतर्मुख करणारी असते.
भले समाजकार्य करणारे समाजसेवा त्यांच्या स्वतःच्या आनंदासाठी करत असतील पण आपण जे करतो त्या कामातून आपण स्वतः आणि इतर आनंदी होत आहेत का हे आपण कधीच नाही तपासायचे का?
नाही आपण त्यांच्यासारखे असामान्य...आपण हे मान्य करू. पण रोजच्या जगण्यात फक्त कुरकुर, तक्रारी आणि "यांनी हे केलं पाहिजे" आणि "त्यांनी ते केलं पाहिजे" असं करत जगताना आमची मनं इतकी का बोथट बनत्तात की समोरच्याच्या वेदना पाहून आम्हाला गुदगुल्या होतात, समोरच्याचा आक्रोश आम्हाला दिसतच नाही? नोकरीसाठी केलेला प्रवास, घरातली कामं, ह्या स्वतःसाठीच केलेल्या गोष्टींचं आम्ही इतकं भांडवल करणार की जणू काही हे आम्ही इतरांवर उपकारच करत आहोत.
आपण ज्या भौतिक सुखाच्या मृगजळाचा उपभोग घेतोय त्यातील कितीतरी जीवनावश्यक 'सुखवस्तू' न लाभणारे आपल्यापेक्षा कितीतरी जास्त लोकं आहेत. सोप्या शब्दात सांगायचं तर Underprivileged! आता त्यांना मदत करायला सगळ्यांनाच जमेल असं नाही पण जे अशी मदत करत आहेत त्यांना सहकार्य तरी करू शकू ना...थोडासा हातभार तरी लावू शकू ना...
स्वतःवर "सामान्य" असं Label लावायचं आणि मग खूप सारी Licenses मिळवायची.
पाहिलं म्हणजे रडायचं. स्वतःचं दुःख हे जगातलं सगळ्यात मोठ्ठ दुःख आहे आणि समाजात मीच एक काय तो अन्यायग्रस्त प्राणी आहे...ह्याचं 'रडगाणं' रोज गायचं लायसन्स!
दुसरं म्हणजे तक्रारखोरीचं. समोरचा प्रत्येक जण पण माझ्या सारखा दोन हात, दोन पाय, एक डोकं असलेला 'सामान्य' आहे हे सोयीनं विसरून त्याने कसं चुकीचं काम केलं, चुकीची सेवा दिली, चुकीचं आयोजन केलं, चुकीची व्यवस्था केली ह्याची आम्ही केव्हाही, कुठेही आणि कितीही वेळा तक्रार करणार...अहो, फुकट मिळतं ना हे लायसन्स...काढायला काय??
तिसरं म्हणजे 'काही न करण्याचं'. एकदा मी सामान्य आहे हे मान्य झालं ना मग मला काहीच असामान्य करायला नको. सगळं काय ते तुम्ही करा आमच्यासाठी...आम्ही जगण्याचं किती मोठ्ठ काम करतोय?..आणि करा की 'तुम्ही' थोडे कष्ट सहन.... मी नाही का Lunchtime पर्यंत उपाशी राहत? मी नाही का नोकरीत मोठ्या पदावर आहे आणि...ही अशी असमान्यांची कामं करायला वेळ आहे कोणाला?...असो....
सुकृता
भले समाजकार्य करणारे समाजसेवा त्यांच्या स्वतःच्या आनंदासाठी करत असतील पण आपण जे करतो त्या कामातून आपण स्वतः आणि इतर आनंदी होत आहेत का हे आपण कधीच नाही तपासायचे का?
नाही आपण त्यांच्यासारखे असामान्य...आपण हे मान्य करू. पण रोजच्या जगण्यात फक्त कुरकुर, तक्रारी आणि "यांनी हे केलं पाहिजे" आणि "त्यांनी ते केलं पाहिजे" असं करत जगताना आमची मनं इतकी का बोथट बनत्तात की समोरच्याच्या वेदना पाहून आम्हाला गुदगुल्या होतात, समोरच्याचा आक्रोश आम्हाला दिसतच नाही? नोकरीसाठी केलेला प्रवास, घरातली कामं, ह्या स्वतःसाठीच केलेल्या गोष्टींचं आम्ही इतकं भांडवल करणार की जणू काही हे आम्ही इतरांवर उपकारच करत आहोत.
आपण ज्या भौतिक सुखाच्या मृगजळाचा उपभोग घेतोय त्यातील कितीतरी जीवनावश्यक 'सुखवस्तू' न लाभणारे आपल्यापेक्षा कितीतरी जास्त लोकं आहेत. सोप्या शब्दात सांगायचं तर Underprivileged! आता त्यांना मदत करायला सगळ्यांनाच जमेल असं नाही पण जे अशी मदत करत आहेत त्यांना सहकार्य तरी करू शकू ना...थोडासा हातभार तरी लावू शकू ना...
स्वतःवर "सामान्य" असं Label लावायचं आणि मग खूप सारी Licenses मिळवायची.
पाहिलं म्हणजे रडायचं. स्वतःचं दुःख हे जगातलं सगळ्यात मोठ्ठ दुःख आहे आणि समाजात मीच एक काय तो अन्यायग्रस्त प्राणी आहे...ह्याचं 'रडगाणं' रोज गायचं लायसन्स!
दुसरं म्हणजे तक्रारखोरीचं. समोरचा प्रत्येक जण पण माझ्या सारखा दोन हात, दोन पाय, एक डोकं असलेला 'सामान्य' आहे हे सोयीनं विसरून त्याने कसं चुकीचं काम केलं, चुकीची सेवा दिली, चुकीचं आयोजन केलं, चुकीची व्यवस्था केली ह्याची आम्ही केव्हाही, कुठेही आणि कितीही वेळा तक्रार करणार...अहो, फुकट मिळतं ना हे लायसन्स...काढायला काय??
तिसरं म्हणजे 'काही न करण्याचं'. एकदा मी सामान्य आहे हे मान्य झालं ना मग मला काहीच असामान्य करायला नको. सगळं काय ते तुम्ही करा आमच्यासाठी...आम्ही जगण्याचं किती मोठ्ठ काम करतोय?..आणि करा की 'तुम्ही' थोडे कष्ट सहन.... मी नाही का Lunchtime पर्यंत उपाशी राहत? मी नाही का नोकरीत मोठ्या पदावर आहे आणि...ही अशी असमान्यांची कामं करायला वेळ आहे कोणाला?...असो....
सुकृता
No comments:
Post a Comment